تاشورواميدوپاي پوياداري

اسباب سفر همه مهيّا داري

بايدكه دمي زپا نماني، چون سيل

درسينه اگرهواي دريا داري.

                                     14/3/65  

ترجمه به آلمانی از هنرمند ذوفنون: خانم پرستو ارسطو

Die Seeluft

so lange,du
hoffnung,sehnen und ausdauer zu fließen hast
alles für dich ist vorbreitet
du darfst keine sekunde
wie ein Flut
stehen bleiben
wenn das Meer
erreichen willst

ترجمه به ترکی اناتولی از هنرمند ذوفنون: خانم پرستو ارسطو

deniz havası

Bu kadar ki
umut, özlem ve dayaniklilik akmaktadir
Her şey sizin için hazır
bir saniye bile durmamalisin
bir akan sel gibi
Eğer ulaşmak istiyoruz

با نگاهِ تو، غرقِ گل شود
باغِ كهكشان ازجوانه ام
خنده اي بزن، تا كه بگذرد
ازستاره، بانگِ ترانه ام

اي سكوتِ من، آشناي تو
ذرّه ذرّه ام، جاي پاي تو
بدرِ جلوه شو، چَرخَكي بزن
 در سكوتِ پاكِ شبانه ام

اي كه ازطرب، دشت وبازه اي
شادوپُرگلي، پاك وتازه اي
من دوان دوان، سوي دامنت
چون زلالِ جويِ روانه ام

خنده مي زند، دردلم زمان
چون نسيمِ مستِ سحرگهان
گركه ياسِ پر گلِ من شوي
گر كه سرنهي، روي شانه ام

دشتِ لاله اي، پُر پياله اي
چون شقايقي، قلبِ عاشقي
همچو آتشي، سرخ و سركشي
شعله اي تو و من زبانه ام.

                                  رضا افضلی 1365

در قلب برگ های درختان پر غبار

شوق صفای شستن باران

با ناودان تنها،

اندیشه های زمزمه با یاران

دستان شاخه ها

- با کاسه های لانۀ گنجشک ها به کف-

رو سوی آسمان.

بانوی ابر

         خسته، گرانبار

تاریک چهره، نعره زنان با رعد

ناخن کشد به گونه و رخسار.

                                        رضا افضلی چهارم بهمن 1353

به نقل از کتاب (در شهر غمگرفتة پائیز)

درعکس:
رضا افضلی حدود سال 51-52

آموزندگانِ پرواز

ما آموزندگانِ پروازيم

چون ابرهايي كه بال مي زنند

تا در نقطه هاي ديگر

                          ببارند

ما از اتوبوسها

                كتابخانه ساخته ايم

ما صعوبتِ گُدارها را

چون معانيِ پيچيده در مي يابيم

و چراغهاي چشمك زن

ما را به هم معرفي مي كنند

نوازندگانِ دوره گرد

شادي را در اتوبوس ما

                           مي پراكنند

و سربازانِ خسته

بر شانة ما به خواب مي روند

با كارزادان

شيرِ سپيده دم را

                       مي نوشيم

آنان خشت روي هم مي گذارند

تا ما بناي آدميّت را

                           بالا ببريم

با فكرهاي تاول زده

و ذهن هاي پينه بسته

بر مي گرديم

تا در قهوه خانه هاي بياباني

با چاي داغِ قوري

دردِ استخوانمان را

                        آرام كنيم

با مردمي ساده

در جدول ها بذرِ الفبا مي پاشيم

شعله هاي شفق را

از تابلوِ شيشه هاي اتوبوس

و گردشِ ماه را

در پنبه زارهاي ابر

و آرشة باد را

بر رشته هاي جادّه ها

                           مي بينيم

ما در ايستگاه هاي بازرسي

با کیف هاي خستگي

                           فرود مي آييم

تا بي گناهيِ خود را به اثبات رسانيم

رانندگانِ بياباني

نامِ ما را از بَرَند

و چايمان را

با لبخند شيرين مي كنند

پيشه وران و گدايانِ حرفه اي

                    ما را مي شناسند

و كلاه مخملي هاي « ترمينال »

      برايمان دست تكان مي دهند

قلب بزرگِ شهرها

ما را به جوارح می رانند

تا چهره ها را

                ارغواني كنيم

و در مغزهاي جوان

                          بچرخيم

بادهايي نامعلوم

رمة ابرها را حركت مي دهد

تا بر مزارع دور دست ببارند

پروانه هاي عاشق در راهند

تا بر برگهاي رنگين

                       بيارامند

ما كهكشان هاي آوازيم

ما آموزندگان پروازيم.

                         رضا افضلی 9/1/73

 به:حسن لاهوتی

درانقلابِ دف ها
  
در گوش پنبه كرديم

تا رقصمان نگيرد

برخاك، ره سپرديم

تا زير پنجة ما

نو رُسته اي نميرد

ما دشتِ زندگي را
 
 بی وقفه ره سپرديم

بسیار جوی و چشمه
 
در راه اگر شمردیم

لب هاي خشكِ خود را

عطشان به خانه برديم.

                        رضا افضلی  3/12/72

صبح بهار نیست، که غوغای محشراست
از لطف ابر ، باز زمین و هوا تر است

با صورِصبحِ تُندرو بارانِ بی امان
دررستخیزِ سبزه و گل، روزِ محشر است

درسال های قَحط، درین رهگذارِخشک
اردی بهشتِ تازه و تر وه چه نوبر است

برروی شاخه، شادیِ رنگین پرنده ها
با رقصِ رنگِ غنچه و گل، شوخ و دلبر است

قوسِ قُزح مجال نیابد به پُل زدن
در انتظارِ آمدنِ روزِ دیگر است

مست است باغ، از میِ باران و معبرش
بس فرشِ بافته زگلِ سرخِ پرپر است

دالانِ باغ و سبزه و باران و عطرِگل
طاقِ نشاط ومخمل و الماس و عنبر است

آن کس که نیست در پیِ شادی درین بهار
بی شک، به دین و مذهبِ عُشّاق کافر است

هر لحظه غنچه چهره گشاید به روی باغ
آیینه های آب زلالش، برابر است

باعشوه گل نهاده، سرِ خویش بر علف    
پروازِ شوق، شاپرکان را میّسر است
 
این صبح و شامِ عمرِ، شهاب و شَراره اند
بر هم زنی چو چشم ،زمان وقت دیگر است

باید چگونه بود درین فرصتی که هست؟
شاید که شامِ آخِر و شب های آخَراست

فردا رسد خزان و ببیند که هردرخت
بی جانی اش به ریشه و بی برگی اش براست

ای کاش بعدِ مرگ بمانم چو یک درخت
گرتخت و گاهواره و گر دَرچَه و دَر است

دورم کندخدای ز «تابوت و دار ساز»
گرمادهم اگر به فقیران نکو تر است

چون من، درخت هم نکند عمر جاودان
این زاد ومیر، بازیِ بی حدّ و بی مَر است. 

                                رضا افضلی   9/2/88